თითები შენი

ვით მთვარის სხივთა თეთრი სანთლები,

ნუგეშად ჩემდა ცით ნამზითევი,

ნაზად და ციმ-ციმ მოემართება

ჩემს ხელებისკენ შენი თითები...

დათლილან სწორად და ლბილ ხაოებს

მათი კანისას მკრთალის, ნატიფის,

იოლად ძალუძს აახმაუროს

ჩემი ვნებების სუსტი სათიბი.

როგორც ლოცვების წმინდა სვეტები,

როგორც სურვილთა წრფელი თასები,

უკვე სხეულში ვეღარ ვეტევი

მათზე ამბორით ნაათასევი...

როგორც მარცვლები ციურ მანანის,

ო, ეგ თითები, იმგვარ ალერსით,

მეფერებიან, როგორც არავის

არ ფერებიან და არც არ ესმის.

მე ვხედავ მხოლოდ მაგ მშვენიერი

და მომხიბლავი წვეთების ქარონს

და ისიც ვიცი, რომ ბედნიერი

ვიქნები, თუკი შევძლებ ვიკმარო...

სითბო, რომელსაც გადმომცემ მიწყივ,

როდესაც ჩემს თმებს თითები შენი

ეხებიან და არ ივიწყებენ

და კვლავ სიცოცხლის ძალებს მიშენენ...

მიხეილ ღანიშაშვილი